Wielotysięczne demonstracje przeciwników budowy kopalni złota

IV

Peru: wielotysięczne demonstracje przeciwników budowy kopalni złota

Ponad 10 tys. ludzi demonstrowało w czwartek w mieście Cajamarca, na północy Peru przeciwko planowanej budowie kosztem 4,8 mld dolarów odkrywkowej kopalni złota.

Okoliczna ludność obawia się, że budowa pozbawi ich lokalnych źródeł wody.

Setki demonstrantów wdarło się na teren przygotowywanej inwestycji niszcząc sprzęt budowlany i podpalając tymczasowe baraki inwestora, którym jest konsorcjum Conga. Głównym udziałowcem konsorcjum jest amerykańska firma Newmont Mining Corp.

Przedstawiciele inwestora oskarżyli policję o bierną postawę i twierdzili, że na czele protestujących, którzy wtargnęli na budowę znajdował się lokalny gubernator Gregorio Santos.

Konflikt narastał od połowy października mimo mediacyjnych wysiłków rządu prezydenta Ollanta Humali.

żródło:http://wiadomosci.onet.pl/swiat/peru-wielotysieczne-demonstracje-przeciwnikow-budo,1,4932993,wiadomosc.html

ONA Webreader. Wciśnij Enter by rozpocząć odtwarzanie

Kopalnia srebra w Tarnowskich Górach

Nazwa miasta pochodzi od nazwy wsi Tarnowice (obecnie dzielnica – Stare Tarnowice) i słowa gory, co w po staropolsku oznaczało kopalnie.

Historia miasta jest bardzo związana z wydobyciem rud srebra, ołowiu i cynku. Według legendy, pierwszą bryłę kruszcu srebronośnego wyorał chłop Rybka około 1490. Od tego czasu na teren dzisiejszego miasta zaczęli przybywać osadnicy, powstawały pierwsze osady górnicze.


O górnictwie srebra mówi już a bulla papieża Innocentego II z roku 1136, która wspomina o kopalniach rud srebra w okolicach Bytomia.
O eksploatacji złoża rudy ołowiowo - srebrowej w i żyłach na terenach Tarnowskich Gór wspomina pismo księcia Władysława Opolskiego z roku 1247.
Ówczesny właściciel ziem, Jan II Dobry, książę opolsko-raciborski, oraz margrabia Jerzy von Ansbach w 1526 nadali powstającemu miastu przywilej wspierający górnictwo, tj. "akt wolności górniczej". W tym samym roku Tarnowskie Góry otrzymały prawa miejskie, a dwa lata później ogłoszony został tzw. Ordunek Gorny. Jest to okres szybkiego rozwoju górnictwa rud srebronośnych oraz miasta, w którym równie intensywnie rozwija się handel i rzemiosło. Wybudowano wtedy wiele istniejących do dziś kamienic.

W połowie XVI wieku Tarnowskie Góry były największym ośrodkiem górnictwa kruszcowego na Górnym Śląsku.

Na terenie tarnogórskim powstało ponad 20 tysięcy szybów i 150 kilometrów chodników.

Już od okresu międzywojennego pracowano nad utworzeniem podziemnego muzeum górniczego. W latach 50 powrócono do tego pomysłu. Stowarzyszenie Miłośników Historii i Zabytków Ziemi Tarnogórskiej, przyjmuje sobie cel odbudowę Kopalni Zabytkowej. W latach
60 powołano nowy skład Komitetu Odbudowy. Jednak wypadki śmiertelne przy odbudowie zatrzymały renowacje. Dopiero 1976r. przekazano do użytku Kopalnię Zabytkową Rud Srebronośnych – unikalny Zabytek Górnictwa Kruszcowego w Europie.

Zabytkowa Kopalnia Rud Srebronośnych – w Tarnowskich Górach to podziemna trasa turystyczna umożliwiająca zwiedzanie podziemi dawnej kopalni kruszców srebronośnych, założonej w triasowych dolomitach i wapieniach. Od 2004 pomnik historii.
Kopalnia znajduje się obok Sztolni Czarnego Pstrąga w Tarnowskich Górach przy ul. Szczęść Boże 81. Została udostępniona do zwiedzania w 1976 roku. Na powierzchni znajduje się Muzeum Górnictwa i Skansen Maszyn Parowych. Od 19 października 2006 Zabytkowa Kopalnia Rud Srebronośnych znajduje się na trasie Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Podziemia zabytkowej kopalni i Sztolnia „Czarnego Pstrąga” zostały uznane za pomnik historii rozporządzeniem Prezydenta RP z 14 kwietnia 2004 roku.

Na głębokości 40 m powstał szlak turystyczny o długości 1700 m i kształcie trójkąta, łączący trzy szyby: "Anioł", "Żmija" i "Szczęść Boże". Ze szlakiem sąsiadują trzy komory o wielkości od 500 do 2000 m2. Blisko 300 metrowy fragment trasy trzeba pokonać łodzią. Przed zejściem pod ziemię zwiedzający mogą obejrzeć wystawę minerałów, narzędzi używanych w górnictwie oraz Skansen Maszyn Parowych.






Sztolnia Czarnego Pstrąga to 600 metrowy fragment najdłuższej w rejonie Tarnowskich Gór sztolni odwadniającej Głębokiej należącej do kopalni Fryderyk (niem. Friedrichs-Grube, w późniejszym okresie nazwa została zmieniona na Kościuszko). Sztolnię można zwiedzać od 1957 roku. Jest ona jedną z atrakcji Szlak architektury icon.svg Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Sztolnia „Czarnego Pstrąga” i podziemia zabytkowej Kopalni Rud Srebronośnych zostały uznane za pomnik historii rozporządzeniem Prezydenta RP z 14 kwietnia 2004 roku (Dz.U. z 2004 r. nr 102, poz. 1062).
Trasa turystyczna znajduje się pomiędzy szybami Ewa (1826) i Sylwester (1828). Podczas wycieczki, która odbywa się łodziami, można obserwować niewielkie, tworzące się współcześnie stalaktyty i oryginalne partie chodnika sztolniowego wykutego w skale dolomitowej.

Wody ze sztolni uchodzą do rzeki Dramy.

Szmaragdowa góra

By dostać się do tej kopalni szmaragdów trzeba przedrzeć się przez labirynt wąwozów i większych dolin znanych tylko miejscowym Beduinom. Początkowo droga asfaltowa zmienia się w coraz bardziej dziurawą, aż w końcu zanika zupełnie.
Tak dociera się do jedynej w starożytnym świecie Rzymskiej kopalni szmaragdów. Nazywa się ona Sikait.
Każde zbocze pokrywają stare hałdy otaczające głęboki na kilkadziesiąt metrów szyb wydobywczy szeroki na metr.W tamtych czasach pracowało w tej kopalni szmaragdów tysiące osób.Pochodziły one z obszarów Nubii i Sudanu. Kierowały nimi osoby z Egiptu.
Wszystkie z szmaragdy antycznego świata pochodziły właśnie z tego miejsca lub z Indii. Jednak analizy biżuterii rzymskiej wskazują że zdecydowana większość szmaragdów wydobyta była właśnie z tego miejsca.

• 40 p.n.e - Najwcześniejsze źródła mówiące o tej kopalni to zapiski Strabona
• 421 r. n.e. - prośba Olympiodora z o pozwolenie na odwiedzenie kopalni, będącej już wówczas pod protektoratem króla beduińskiego plemienia Blemiów.
• 1816 r. - Muhammed Ali Pasza – wicekról Egiptu wysyła na Pustynię Wschodnią ekspedycję, której celem jest zlokalizowanie dawnych kopalni.
• w 2011 r. - Polacy prowadzą badania archeologiczne. Tworzą dokładne mapy kopalni, konstrukcji kamiennych, szybów i ich umiejscowienia na tle planu wysokościowego.Więcej o kopalni można przeczytać na stronie: http://patrimonium.pl/2011/03/sikait-szmaragdowa-gora-egipt-badania-archeologiczne-w-2011-r/
  

Francuski mineralog Frédéric Cailliaud oprócz kopani siarki znalazł też te kopalnie szmaragdów.

Szmaragdy z tej kopalni mają niską jakość w porównaniu kamieni z Kolumbii, więc wydobycie ich jest nieopłacalne w dzisiejszych czasach.

Polecam nowy blog

Polecam blog http://www.diamondchand.com/. Merytorycznie bardzo dobrze prowadzony, wiele ciekawych informacji.

Minas Gerais

Minas Gerais – jeden z 26 stanów Brazylii, położony w środkowowschodniej części kraju. Od wschodu graniczy ze stanem Espírito Santo i Rio de Janeiro, od południa stanem São Paulo, od północy ze stanem Bahia, a od zachodu ze stanem Goiás.

Historia
W portugalskiej kolonii w Brazylii w 1725 roku odkryto złoża diamentów. Przyczyniły się one do ponownego pobudzenia handlu diamentami.

Wydobycie wymagało uzyskania koncesji od korony portugalskiej na wydobycie, oraz depozytu złota na pokrycia wszelkich przyszłych podatków, które nakładano się na produkcję.
Podatek ten wynosił 20 procent, w oparciu o wartość dochodów z kopalni. W tym czasie Brazylia była w stanie wyprodukowanych pomiędzy 50.000 a 250.000 karatów nieoszlifowanych diamentów rocznie.

Do prac wydobywczych wykorzystywano czarnoskórych niewolników przywiezionych z Afryki. Bahia de Todos os Santos (Wszystkich Świętych Bay) w Bahia, była centrum globalnego portugalskiego handlu niewolnikami, i do dnia dzisiejszego stanu Bahia ma najwyższy stężenie Murzynów w Brazylii.

Górnicy poszukiwali złota nad rzeką Jequitinhonha Rio, w pobliżu miasta Tejuco (obecnie Diamantina) w regionie Minas Gerais.
Pierwsze odkrycie diamentów nastąpiło w 1725 roku.
W 1740 roku, rozpętało się "diamentowe szaleństwo".
Głównie działo się ono w okolicach Rio Minas Gerais "Abaete i Rio Rio Jequitinhonha. Górnictwo w regionie osiągnęło największy rozkwit w latach 1785 - 1807.

Znaleziono tam wiele cennych diamentów.

Kopalnia złota w Złotym Stoku

Najstarsze prace wydobywcze prowadzono w okolicach Złotego Stoku już około 2000 lat p.n.e. Od tego czasu aż do lat dzisiejszych zdołano wydrążyć przeszło 300 km sztolni, szybów i chodników rozmieszczonych aż na 21 poziomach.
Pierwszy zapis o prowadzonych tu robotach górniczych pochodzi z 1273 r.

Średniowieczna osada górnicza powstała w związku z wydobywaniem w okolicy złota (ślady eksploatacji z X w.). Prawa miejskie Złoty Stok uzyskał w 1334 roku.

Jest to przywilej na poszukiwania górnicze nadany klasztorowi Cystersów w Kamieńcu Ząbkowickim przez księcia wrocławskiego i krakowskiego Henryka IV Probusa. Kopalnie złotostockie przez wiele następnych lat przechodziły z rąk do rąk, prace górnicze trwały jednak nieprzerwanie, a ich efektywność sprawiła, że w XV w. szczyciły się rangą najbardziej wydajnych na Śląsku.

Największy rozkwit górnictwa złota przypadł w Złotym Stoku na początek XVI w.

W drugiej dekadzie XVI w. zaczęły tu inwestować europejskie spółki górniczo-hutnicze. W tym czasie ze swoich prawie 200 kopalni Złoty Stok dostarczał około 8% całej europejskiej produkcji złota.

Za intensywnym rozwojem wydobycia nie szedł jednak równie intensywny postęp techniczny, a rabunkowa gospodarka i maksymalne nastawienie na zyski doprowadziły do wielu tragicznych katastrof górniczych. Jedną z największych było zawalenie się głównego szybu w sztolni "Złoty Osioł", głębokiego na 72 m. Zginęło wtedy 59 górników. Zawał nigdy nie został usunięty i nigdy też nie odnaleziono szczątków ofiar. Tragedia "Złotego Osła" była początkiem złej passy, która doprowadziła do wycofania się spółki Fuggerów z dalszych inwestycji w Złotym Stoku.

Sławę kopalniom złotostockim przyniósł pierwszy na świecie odstrzał skał przy pomocy czarnego prochu strzelniczego (1612 r.). Zła passa jednak trwała przez kolejne lata. Liczne katastrofy górnicze, pożary i zarazy, z których największa pochłonęła 1100 ofiar, znacząco zrujnowały miejscowość. Po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej (1618-1648) miasto chyliło się już ku upadkowi.

Przełom przyniosło dopiero osiedlenie się w Złotym Stoku Hansa Schärffenberga - aptekarza i alchemika. Po wielu eksperymentach udało mu się opracować proces odzyskiwania arszeniku z rud arsenowych. Złoty Stok na ponad 100 lat stał się głównym światowym dostawcą arszeniku. Krótkowzroczna polityka potomków Schärffenberga doprowadziła jednak do wyczerpania się zapasów rudy i upadku kopalni oraz huty.

Górnictwo złota reaktywowano dopiero po wojnach prusko-austryjackich. W 1848 r. opracowana została tańsza metoda produkcji złota, polegająca na chlorowaniu wyprażonej rudy i wyługowy­waniu czystego metalu ze związków chlorkowych. Metodę tę zastosował w Złotym Stoku Wilhelm Güttler, który po przerobieniu całego surowca, w 1883 r. wykupił wszystkie tereny górnicze. Własność tę utrzymywali jego spadkobiercy aż do 1945 r. Właśnie dzięki ich staraniom, w 1900 r. wybudowano linię kolejową, łączącą Złoty Stok z Kamieńcem Ząbkowickim, co niewątpliwie przyczyniło się do znacz­nego rozwoju przemysłowego miasta. Jego spadkobiercy utrzymywali tę własność aż do 1945 r. Za ich rządów wprowadzono wiele nowinek technicznych, a wśród nich kolejkę elektryczną, transportującą urobek udostępnioną dziś do zwiedzania sztolnią "Gertruda".

Działania II wojny światowej nie przyniosły zniszczeń w kopalni, a po jej zakończeniu Niemcy przekazali całość władzom polskim w stanie nienaruszonym. Pracę w kopalni podjęli górnicy, sprowadzeni tu z Górnego Śląska. W laboratorium przez pewien czas pracował jeszcze niemiecki pracownik, który szkolił nowych użytkowników w prawidłowej obsłudze urządzeń. W 1948 r. wszczęto poszukiwania nowych złóż.
W 1962 roku z niewyjaśnionych dotąd przyczyn "odgórnym zarządzeniem" zakończono działalność górniczo-hutniczą w Złotym Stoku.

Decyzja ta budzi poważne wątpliwości, gdyż kopalnia przynosiła urobek roczny na poziomie 20-30 kg złota, dopiero w 1961 roku spadł nagle, z niewyjaśnionych przyczyn do 7 kg. Kopalnia na skutek naturalnej cyrkulacji wody, której już nie odpompowywano, została w krótkim czasie całkowicie zatopiona.
Na przestrzeni całego okresu wydobywczego, tj. w ciągu ponad 700 lat, wydobyto w Złotym Stoku ok. 16 ton czystego złota.

Okres opuszczenia kopalni trwał 35 lat. W końcu postanowiono, że niektóre korytarze warto udrożnić i udostępnić dla ruchu turystycznego. Głównym pomysłodawcą i realizatorem przedsięwzięcia był ówczesny burmistrz Złotego Stoku mgr Wiktor Lubieniecki.

W dawnej kopalni złota i arsenu 28 maja 1996 uruchomiono Muzeum Górnictwa i Hutnictwa Złota. Muzeum oferuje wystawę obrazującą historię górnictwa złota, wyprawę do sztolni "Czarnej", w której można zobaczyć 10-metrowy podziemny wodospad, a także płukanie złota.

Do tej pory udało się udostępnić niezwykle ciekawe sztolnie: "Sztolnię Gertuda" , "Sztolnię Czarną Górną" z jedynym w Polsce podziemnym wodospadem (8 m wysokości) i najnowszy odcinek, udostępniony do zwiedzania od roku 2008 , Sztolnię Czarną Dolną.

Grasberg Mine

Kopalnia odkrywkowa zlota Grasberg Mine położona jest w prowincji Papua w Indonezji.
To największa kopalnia złota na świecie i trzecia co do wielkości kopalnia miedzi. Położona jest w pobliżu Puncak Jaya , najwyższej góry w Papui ponad 4500 metrów nad lasami deszczowymi.

Kopalnia oficjalnie rozpoczęła swoją działalność w 1973r chociaż pierwsze wydobycia rudy miały już miejsce w 1972.
Obecnie kopalnia zatrudnia 19 500 pracowników.


Jest w własnością Freeport-McMoran , z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (67,3%); wraz z jej jednoosobową spółką zależną, PT Indocopper Investama Corporation (9,3%), i rządem Indonezji (9,3%) oraz spółki joint venture z Rio Tinto Group (13%).
Koszt budowy kopalni wyniósł 3 mld dolarów.

W 1936 roku holenderski geolog Jean-Jacquez Dozy odwiedził Indonezję. Spędził kilka tygodni na oszacowania zasobów złota i miedzi. W 1939 r. złożył sprawozdanie o odkrytych złożach.

W marcu 1959 r. New York Times opublikował artykuł, ujawniający, że Holendrzy szukają źródła górskiego złota. Geolog Forbes Wilson , pracujący dla firmy Freeport. W sierpniu 1959 po przeczytaniu raportu, natychmiast wyruszył do zbadania terenu Ertsberg. W 1960 roku ekspedycja, kierowana przez Forbesa Wilsona i Dela Flinta , potwierdziła ogromne złoża miedzi w Ertsberg.

Za zgodą rządu Indonezji (chociaż Papui Zachodniej nie była częścią Republiki Indonezji w tym czasie), Freeport podjął się budowy kopalni Ertsberg na wysokości 4500 m nad poziomem morza. Oficjalnie otwarta została w 1973 r. (choć pierwszy transport rudy został dostarczony dopiero w grudniu 1972). Została poszerzona o Ertsberg - Wschod, który został otwarty w 1981 roku.

Każda tona wydobytego surowca zawiera 317 kg miedzi i po 30 gramów złota i srebra.

W 1977 r. grupa rebeliantów Free Papua zaatakował kopalnię. Wysadzili w główny komin i spowodowała dziesiątki milionów dolarów szkód. Indonezyjska armia zareagowała ostro, zabijając co najmniej 800 osób. [

W połowie lat 1980, złoże zostało w dużej mierze wyczerpane.

W latach 2003-2006 gwałtowny wzrost cen miedzi sprawił, że wzrosła rentowność kopalni. Dodatkowe zużycie miedzi w spowodowało, że ceny wzrosły z około $ 1500/tonę do $ 8100/tonę. Sprawiło to ponowne zwiększenie wydobycia.