Kopalnia diamentów Ekati

Kopalnia diamentów Ekati w północnej Kanadzie. Wydobywane są tam diamenty metodą odkrywkową. Oficjalnie otwarta została 14 października 1998 roku, jej wydajność to około jednego karata diamentów z tony surowca. Do wywożenia materiału z terenów odkrywkowych używanych jest 13 specjalnych ciężarówek wyprodukowanych przez firmę Caterpillar, ciężarówka nazywana jest "The Cat". Do załadunku ciężarówek służą dwie 700 tonowe koparki Demag. Niedawno rozpoczęto wydobycie za pomocą nowej technologii. Dalsze wydobywanie tradycyjną metodą powoli przestaje być opłacalne. Nowa metoda polega na wykopaniu tunelu z powierzchni na sam spód kimberlitowego komina, w którym znajdują się diamenty. Komin ten jest w kształcie leja, górna część tego leja (nazywana Lisią Jamą) zawierająca kimberlit, została w większości wykopana tradycyjnymi metodami - za pomocą sprzętu ciężkiego. W tunelu tym poprowadzony został taśmociąg transportujący kimberlit do hangarów, w których diamenty oddzielane są od skał.

Ciekawostką jest sposób zaopatrywania kopalni znajdującej się w klimacie subpolarnym. Możliwe jest to jedynie przez kilka zimowych tygodni w roku. Spowodowane jest to tym, że jedyną trasą jest droga przez bagna i jeziora, które podczas reszty roku są nieprzejezdne. Lód i śnieg przykrywający je w zimie umożliwia przejazd.

Kopalnia diamentów w Mirny

Położone w azjatyckiej części Rosji miasto Mirny na Wyżynie Środkowosyberyjskiej, kryje w sobie zagadkowo wyglądający obiekt. To największa na świecie kopalnia odkrywkowa diamentów.
Dziura ma 1200 metrów średnicy i 525 metrów głębokości. Żeby dostać się samochodem z powierzchni ziemi do najgłębszego jej punktu potrzeba aż dwóch godzin. Kopalnia była jedną z największych chlub Związku Radzieckiego i bardzo dochodową inwestycją, która rocznie przynosiła około 600 milionów dolarów.
Złoże odkryli w 1955 roku sowieccy geolodzy Yuri Khabardin, Ekaterina Elagina i Viktor Avdeenko.



Po upadku ZSRR na początku lat 90-tych została przejęta przez prywatną spółkę Sacha Diament. Kruszec był wywożony ogromnymi ciężarówkami BiełAZ o ładowności aż 220 ton. Kopalnia zajmuje tak ogromną powierzchnię, że mimo ich wielkości ciężko je dostrzec na zdjęciu.


Największy diament odnaleziono 23 grudnia 1980 roku, miał on aż 342,5 karata i ważył 68 gram.

W czerwcu 2001 roku została zamknięta po 44 latach swojej działalności. Obecnie diamenty nie są już wydobywane drogą odkrywkową. W okolicy dziury kopane są podziemne tunele sięgające 1220 metrów. W celu stabilizacji opuszczonej głównej studni, jej dno zostało pokryte warstwą gruzu grubości 45 metrów i zalane wodą.

Największy sekret ZSRR

Wydobywane diamenty w Mirny stanowiły dla Związku Radzieckiego tak dochodową inwestycję, że dostęp do miasta dla prywatnych osób był niemożliwy. Władze okryły tajemnicą zarówno system wydobywania kruszcu, jak i jego potencjalną ilość. Szacuje się, że pozostałe w ziemi złoża starczą jeszcze na ponad 20 lat, przy zachowaniu obecnej intensywności eksploracji. Zagraniczni geolodzy mogli jedynie pomarzyć o odwiedzeniu tego miejsca. Również robotnicy pracujący bezpośrednio w kopalni byli intensywnie „prześwietlani” przez odpowiedni aparat władzy.

Dostęp do kopalni jest wciąż bardzo utrudniony. Bez specjalnego zezwolenia jest niemożliwe nawet wejście na teren miasta. Krąży pogłoska, że osoby, które zbyt intensywnie interesowały się tym miejscem, dostały zakaz wstępu na teren Rosji.

Zagadkowe katastrofy lotnicze

Można rzec, że kopalnia sama broni się przed oczami ciekawskich. Po kilku katastrofach lotniczych dostęp do niej drogą powietrzną jest zakazany. Kopalnia jest tak głęboka, że tworzy własne prądy powietrzne, które dosłownie zassały kilka helikopterów.

Minas Gerais

Minas Gerais – jeden z 26 stanów Brazylii, położony w środkowowschodniej części kraju. Od wschodu graniczy ze stanem Espírito Santo i Rio de Janeiro, od południa stanem São Paulo, od północy ze stanem Bahia, a od zachodu ze stanem Goiás.

Historia
W portugalskiej kolonii w Brazylii w 1725 roku odkryto złoża diamentów. Przyczyniły się one do ponownego pobudzenia handlu diamentami.

Wydobycie wymagało uzyskania koncesji od korony portugalskiej na wydobycie, oraz depozytu złota na pokrycia wszelkich przyszłych podatków, które nakładano się na produkcję.
Podatek ten wynosił 20 procent, w oparciu o wartość dochodów z kopalni. W tym czasie Brazylia była w stanie wyprodukowanych pomiędzy 50.000 a 250.000 karatów nieoszlifowanych diamentów rocznie.

Do prac wydobywczych wykorzystywano czarnoskórych niewolników przywiezionych z Afryki. Bahia de Todos os Santos (Wszystkich Świętych Bay) w Bahia, była centrum globalnego portugalskiego handlu niewolnikami, i do dnia dzisiejszego stanu Bahia ma najwyższy stężenie Murzynów w Brazylii.

Górnicy poszukiwali złota nad rzeką Jequitinhonha Rio, w pobliżu miasta Tejuco (obecnie Diamantina) w regionie Minas Gerais.
Pierwsze odkrycie diamentów nastąpiło w 1725 roku.
W 1740 roku, rozpętało się "diamentowe szaleństwo".
Głównie działo się ono w okolicach Rio Minas Gerais "Abaete i Rio Rio Jequitinhonha. Górnictwo w regionie osiągnęło największy rozkwit w latach 1785 - 1807.

Znaleziono tam wiele cennych diamentów.