Jak dbać o biżuterię z diamentami

Klejnoty niczego ze swego piękna nie sttracą, jeżeli będą regularnie konserwowane.
 Diamenty mogą ulegać wzajemnym zadrapaniom, więc dlatego bardzo ważną sprawą jest trzymanie każdego wyrobu biżuterii diamentowej w oddzielnie.

Inną ważną kwestią jest zasada by diamentowej bizuterii nie nosić podczas wykonywania ciężkich prac. Koronka, która trzyma diament może się poluzować i wtedy łatwo można diament zgubić. Jeżeli taka biżuteria jest często noszona co 6 miesięcy należy odwiedzić jubilera, by sprawdził czy też poprawił osadzenie diamentu.

Stały blask diamentów zapewnimy sobie ich regularnym czyszczeniem. Najlepiej czyszczenie powierzyć specjalistom w ramach regularnej, przeprowadzanej co 6 miesięcy, konserwacji.

 Metody domowe czyszczenia diamentowej biżuterii:

Woda z płynem do naczyń

Biżuterię namoczyć w ciepłej wodzie z dodatkiem płynu do naczyń, następnie lekko wyczyścić miękką szczoteczką do zębów,  opłukać pod ciepłą bieżącą wodą. Następnie każdą sztukę uważnie osuszyć. Przed wylaniem wody lepiej upewnić się, czy w wodzie nie pozostała żadna bizuteria, i dopiero wylać wodę.


Domowy roztwór amoniaku

Biżuterię na pół godziny umieścić w roztworze 1:100 dwudziestopięcio procentowego amoniaku z ciepłą wodą z płynem do naczyń. Póżniej wyjąć i delikatnym pędzelkiem ze wszystkich stron opędzlować, po czym znowu zanurzyć w roztworze, następnie wyjąć i opłukać pod letnią bieżącą wodą. Osuszyć w papierowym ręczniku.

Alkohol

Do czyszczenia możemy użyć także czystego alkoholu.  Taka metoda czyszczenia diamentów jest bezpieczna. Najlepiej by był to czysty spirytus.  Wystarczy kamienie włożyć do szklanki ze spirytusem na ok. 1 godzinę, po tym przeczyścić szczoteczką, a następnie delikatnie osuszyć.

Czym jest certyfikat diamentu

Przy zakupach biżuterii jubiler zwykle wypisuje coś co zwane jest certyfikatem. Zgodnie z polskim prawem certyfikat możne wypisać każda osoba, ponieważ jego wartość jako dokumentu jest żadna. Tak samo sprawa wygląda z diamentami. Określenie certyfikat jest złym tłumaczeniem słowa „certyfikat” które w tym przypadku powinno brzmieć: ekspertyza. Dopiero ekspertyza (wykonana przez eksperta) jest dokumentem w jakikolwiek sposób wiążącym. Jednak słowo certyfikat weszło do słownika potocznego na tyle, ze nawet diamenty które posiadają wykonana ekspertyzę określa się jako „kamienie certyfikowane”.

Warsztat złotniczy

Warsztat złotniczy -  pojęcie odnoszące się zarówno do całej pracowni złotniczej jak i do indywidualnego stanowiska pracy rzemieślnika - złotnika (jubilera).

W skład podstawowego wyposażenia takiego warsztatu wchodzi:

• Stół jubilerski
  
• Narzędzia jubilerskie
  
• Palnik gazowy
  
• Lampa warsztatowa
  
• Chemikalia złotnicze
  

Złotnictwo

Złotnictwo – rzemiosło artystyczne zajmujące się wytwarzaniem wyrobów ze złota, platyny, srebra, stopów, metali szlachetnych, kamieni szlachetnych oraz innych drogocennych materiałów. Termin jubilerstwo, dotyczący głównie czasów nowszych, obejmuje przede wszystkim wyrób klejnotów i ozdób ze złota, srebra i kamieni szlachetnych. W starożytności złotnictwo obejmowało głównie wytwarzanie luksusowych przedmiotów codziennego użytku (świeczniki, srebrne zastawy, szkatułki, wazony, figurki), różnego typu ozdób (diademy, naszyjniki, brosze, klamry, naramienniki, pierścienie), oraz przedmiotów służących kultowi religijnemu (złote lub srebrne relikwiarze, monstrancje, kielichy, puszki, pateny). Od XIII wieku w Europie Zachodniej, a od XIV wieku w Polsce działalność warsztatów złotniczych została ujęta w struktury cechowe, które w późniejszym czasie wprowadziły obowiązek oznaczania wyrobów znakiem złotniczym (puncą).
Techniki stosowane do zdobienia i wykańczania wyrobów metalowych:

• złocenie (galwanizacja) – pokrywanie metalu, zazwyczaj srebra, miedzi lub brązu cienką warstewką złota;
  
• puncowanie – opracowanie powierzchni przedmiotów puncami w celu uzyskania wyrazistości dekoracji;
  
• repusowanie (trybowanie) – wykuwanie na zimno puncami lub młotkami odpowiedniej formy na przedmiocie;
  
• grawerowanie – wykonywanie na powierzchni przedmiotów zarysów liter, cyfr, stempli, oraz innych form;
  
• cyzelowanie – ostateczne wykończenie powierzchni przedmiotu poprzez usunięcie naddatków metalu, wygładzenie niezdobionych miejsc oraz dopracowanie ostatecznego kształtu przedmiotu przez użycie różnego typu dłut i pilników;
  
• filigran – wykonanie fragmentu lub całego przedmiotu z cienkich złotych lub srebrnych drucików;
  
• granulacja – wykonywanie ornamentów z bardzo drobnych złotych lub srebrnych kuleczek (tzw. granulek), nalutowywanych na powierzchnię przedmiotów, częste uzupełnienie filigranu;
  

W Polsce istnieje obligatoryjne prawo probiercze, zgodnie z którym wyroby jubilerskie muszą być ocechowane w państwowym urzędzie probierczym.

• Platyna – w stanie czystym metal szarobiały, miękki, ciągliwy i kowalny, topi się w temperaturze 1775 stopni Celsjusza. Jej ciężar właściwy wynosi 21,5. Do wyrobu biżuterii używa się stopów próby 0,950 . Doskonale nadaje się do oprawy diamentów.
  
• Złoto – metal koloru żółtego, ciągliwy i miękki, o silnym połysku, używany najczęściej do wyrobu biżuterii w stopach ze srebrem i miedzią. Złoto jest dużo łatwiejsze w obróbce, ma też niższą temperaturę topnienia. Dla wyrobów złotych przyjęto próby: 0,960 0,750 0,585 0,500 0,375 i 0,333.
  
• Stosunkowo tanim metalem jest srebro i jako takie chętnie używane do oprawy bursztynu.
  

W Polsce istnieje ponad cztery tysiące podmiotów gospodarczych zajmujących się wytwarzaniem i obrotem wyrobami z metali i kamieni szlachetnych. Największa ich ilość znajduje się na terenie Trójmiasta. Tam też organizowane są co roku Międzynarodowe Targi Bursztynu Ambermart oraz Międzynarodowe Targi Bursztynu, Biżuterii i Kamieni Jubilerskich Amberif.

Czerwone złoto

Czerwone złoto - stop złota ze srebrem i dodatkiem miedzi.
Barwa wyrobu zależy od proporcji srebra i miedzi w stopie: im więcej srebra i mniej miedzi tym bardziej delikatny odcień (tak zwane różowe złoto). Stosując znacznie więcej miedzi, a mniej srebra uzyskuje się złoto o bardzo intensywnym kolorze czerwonym. Z tych samych trzech składników, w zależności od stosunku srebra do miedzi, można uzyskać delikatne żółte złoto lub bardzo intensywnie żółte.

Niebieskie złoto

Niebieskie złoto – stop złota z żelazem i niklem. Stworzone zostało z końcem lat 80. XX wieku (patent) przez genewskiego jubilera Ludwika Mullera.
Stosowane w jubilerstwie ze względu na swój niespotykany niebieski kolor, jest najrzadszym stosowanym stopem złota. W stopie tym złoto stanowi 74,5-94,5%, żelazo 5-25% i (w minimalnej ilości, 0,5-0,6%) nikiel. Kolor niebieski, a później poszczególne barwy stopu, uzyskuje w procesie utlenienia domieszkowanego złota przez podgrzewanie stopu w temperaturze 450-600 °C przez okres 10-12 minut. Podobny proces zmiany koloru na niebieski można zaobserwować podczas podgrzewania zwykłych przedmiotów ze stali, np. stalowych śrub (w tym wypadku jest on jednak tylko chwilowy).
Przeważnie do uzyskania najbardziej pożądanego koloru stosuje się niebieskie złoto 21-karatowe.

Białe złoto

Białe złoto – stop złota z niklem, cynkiem (25%), czasem srebrem i palladem imitujące barwą platynę.
Termin "białe złoto" nie jest tylko nazwą handlową. W rzeczywistości również ma biały kolor. Większość obrączek z białego złota w sklepie ma wygląd srebra. Spowodowane jest to tym, iż są poddawane rodowaniu, tzn. pokrywa się je warstwą rodu. Z czasem rod się ściera i obrączka ma wtedy również kolor srebrny, ale nie ma już takiego blasku jak z warstwą rodu. Istnieje jednak białe złoto nierodowane i jednocześnie posiadające właściwy kolor i połysk – jest to stop złota z niklem (po 50%). Właściwości fizyczne białego złota różnią się, ponieważ zawiera ono inne domieszki i może wykazywać np. większą twardość. Właściwości chemiczne są praktycznie takie same jak złota innych kolorów.